Uzdrawianie karmy

Każdy człowiek podczas kolejnego ziemskiego wcielenia powinien zajmować się rozwijaniem swoich pozytywnych cech i możliwości duchowych. Wszelkie odstępstwa od właściwej drogi rozwoju oznaczają zakłócenie tych zasad. Mechanizm, dzięki któremu następuje nawrócenie człowieka na właściwą drogę, to właśnie karma. To wywodzące się z sanskrytu słowo znaczy w dosłownym przekładzie: dziatanie-przeciwdziałanie. Korygujący mechanizm karmy interweniuje między innymi w strefę zdrowia, aby poprzez choroby skłonić człowieka do zastanowienia się nad sobą, nad swoim niewłaściwym postępowaniem i do wprowadzenia we własnym życiu stosownych zmian. Ta książka pomoże nam w zrozumieniu tych zagadnień f nauczy, jak świadomie pracować nad swoją karmą.

G. P. MAŁACHOW jest znanym autorem wielu książek o naturalnych metodach uzdrawiania?! samofeczenia. Jego książki są wysoko cenione na całym świecie. Łączny nakład opublikowanych przez niego wydawnictw już dawno przekroczył 20 milionów egzemplarzy.

 

SPIS TREŚCI

Dlaczego różnimy się między sobą, czyli nauka o powtórnych wcieleniach

 

Od zarania dziejów ludzkość nurtował wciąż ten sam problem: dlaczego każdy człowiek ma określone przeznaczenie - jeden jest szczęśliwy, a inny - nieszczęśliwy już od chwili narodzin? Jeżeli zwrócimy się z tego typu pytaniem do ortodoksyjnych teologów chrześcijańskich odpowiedzą, że każdy człowiek w chwili narodzin „otrzymuje" od Boga duszę, a warunki, w jakich żyje to też łaska boska. Tu jednak pojawia się kolejny problem: jeżeli wszyscy ludzie mają jednakowe dusze, to dlaczego istnieją takie różnice co do warunków, w jakich muszą żyć? Co ze sprawiedliwością, równością i miłosierdziem Bożym wobec stworzenia? Ewentualna odpowiedź brzmiałaby np. tak: ludzie przez całe życie powinni pracować nad niepożądanymi skłonnościami, kontrolować zmysły, oczyszczać duszę. Za to wszystko otrzymają po śmierci określoną nagrodę.

 

Ale życie pokazuje, że każdy nowonarodzony człowiek zastaje z góry określone przez los warunki, które bardzo trudno jest zmienić. Często praca nad zmianą i poprawą pewnych rzeczy jest po prostu niemożliwa. Jak sami na pewno wiecie, jedni przychodzą na świat w wysoko rozwiniętych i cywilizowanych krajach, inni - w krajach biednych, zacofanych, gdzie panuje bezprawie i analfabetyzm. Jedni żyją w dostatku materialnym, natura szczodrze obdarza ich różnego rodzaju talentami i zdolnościami, otacza ich miłość, życzliwość i radość. Inni przeciwnie - przychodzą na świat w prymitywnym, zdemoralizowanym środowisku, gdzie nie są nikomu potrzebni, mają chore, kalekie ciało, niezbyt rozwinięty umysł, popadają w coraz większą

nędzę. Krótko mówiąc - nieszczęścia dopadają ich już w chwili narodzin i nie opuszczają aż do śmierci. W znacznej większości przypadków los człowieka jest przesądzony przez wszelkie warunki, w jakich się urodził.

 

Bezskutecznie można szukać w religii i nauce satysfakcjonującej logicznej odpowiedzi na pytanie: dlaczego ludzie tak bardzo różnią się między sobą pod względem predyspozycji i cech psychicznych? Jeżeli wszyscy w chwili narodzin otrzymują jednakowe dusze, to dlaczego ich los jest tak odmienny?
Uproszczone wyjaśnienie przeznaczenia z łatwością przyjmą szczęśliwcy i ulubieńcy losu. Ale osoby pokrzywdzone nigdy nie pogodzą się z takim podziałem przywilejów. Dobrze jest otrzymać jednocześnie oświeconą duszę i wspaniałe warunki życiowe. Można wtedy żyć godnie i rozwijać się duchowo. Ale w jaki sposób może dokonać tego człowiek nie rozwinięty duchowo, obciążony przykrymi konsekwencjami, do tego żyjący w środowisku przestępców i nizin społecznych? Dla większości ludzi to zadanie jest niewykonalne, więc poddają się swemu przeznaczeniu i powtarzają: „Co zrobić, skoro Bóg mnie takim stworzył?".

 

Wynika z tego, że człowiek godny otrzymuje oświeconą duszę, wspaniałe przeznaczenie i mocne zdrowie. A to by znaczyło, że przyjemne życie nie jest jego zasługą. Wynikałoby z tego, że nie należy winić sadysty i maniaka, że jest jaki jest. Przecież złośliwa, podobna zwierzęciu dusza, została mu przydzielona w chwili narodzin. Tego typu rozważania usprawiedliwiają i uwalniają człowieka od odpowiedzialności i kary.

 

Przeciętny współczesny człowiek nie może przyjąć tego typu religijnej koncepcji duszy. Jest wystarczająco wykształcony, oczytany, zna życie. Interesują go szczegóły, zadaje pytania, chciałby być panem własnego losu. Dziecinne wyjaśnienia religijne już mu nie wystarczają. Odchodzi więc od religii i sam poszukuje jasnych, dokładnych i logicznych odpowiedzi.

 

O ile nie znajdzie odpowiedzi w religiach zachodnich, o tyle duchowa wiedza Wschodu (skąd pochodzi religia) w sposób wyczerpujący wyjaśnia fenomen przeznaczenia. Według źródeł

wschodnich istnieje „nauka o kolejnych narodzinach" człowieka. Zgodnie z tą nauką człowiek w trakcie całego życia gromadzi bagaż doświadczeń, przyzwyczajeń, ma określone skłonności, oddziałuje na otoczenie poprzez własne myśli, nastawienie, postępowanie i twórczość. W czasie śmierci porzuca ciało materialne niczym pępowinę i łożysko. Pozostaje jedynie dusza wraz z nagromadzonymi informacjami. Informacja ta nigdy nie zanika, lecz „osiada" na duszy i „oblepia" ją. Po jakimś czasie dusza ponownie rodzi się w świecie materialnym. To ona tworzy ciało, narządy zmysłów i umysł. Innymi słowy - tworzy człowieka. Człowiek wchodzi w nowe życie i zdobywa kolejne doświadczenia życiowe (tworzy więzi międzyludzkie, ma nawyki, różnego rodzaju cele życiowe, oddziałuje na otoczenie poprzez myśli, nastawienie, postępowanie i pracę). Powtarza się to wielokrotnie. W rezultacie na duszy „osadza się" bardzo obszerna informacja. Zależnie od jakości tej informacji będzie ona „ciemna" lub „jasna".

 

Informacja ma tę właściwość, że w określony sposób współpracuje z duszą, świadomością ludzką, wpływa na charakter i zdrowie. Wynika stąd, że swoje obecne życie każdy ukształtował sam, w trakcie poprzednich wcieleń. A przyszłe wcielenie jest kształtowane w obecnym.

 

Nasuwa się szereg pytań. Po co komuś tyle wcieleń? Nie można załatwić wszystkiego za jednym razem? Człowiek żyje w Ogromnym Żywym Organizmie, któremu na imię Wszechświat (Bóg). Cel ludzkiego życia jest dwojaki: służba dla dobra Jedności (która go przecież stworzyła, utrzymuje itd.), a jednocześnie rozwijanie własnego potencjału i możliwości, by móc służyć jeszcze lepiej. Podczas jednego ziemskiego wcielenia człowiek może wywiązać się jedynie z niewielkiej części tego zadania. Dlatego właśnie konieczny jest ten ogromny cykl powtórnych wcieleń.

 

Pojawia się kolejne pytanie: do czego potrzebna jest śmierć i co dzieje się od chwili śmierci do poczęcia? Po śmierci ciała materialnego człowiek nie znika - pozostaje jego dusza. Dusza jest niezwykle złożonym tworem informacyjno-energetycznym

Zgodnie ze wschodnimi naukami o powtórnych narodzinach, w okresie między śmiercią a poczęciem dusza przebywa w niewidzialnych Światach Wyższych, gdzie ma możliwość przepracowania swoich ziemskich doświadczeń i duchowego doskonalenia się, dzięki czemu przygotowuje się do nowego ziemskiego życia, które powinno zostać przepracowane i zaakceptowane.
Na bazie tego doświadczenia w strukturach przestrzennych odpowiednie siły - Władcy Karmy - określają los człowieka w kolejnym wcieleniu, a także charakter, szczegóły dotyczące ciała materialnego, wybierają czas, kraj, miejscowość, rodzinę i otoczenie. Wszystko to jest niezbędne do dalszego rozwoju danej osoby. Stąd wniosek, że okres między ziemskimi wcieleniami może być różny. Istnieje przekonanie, że trwa on średnio 700 lat.

Człowiek rodząc się na Ziemi i żyjąc w różnorodnych warunkach stopniowo odkrywa i rozwija swój boski potencjał. Jego obecne zdolności, talenty, przeznaczenie, ciało materialne i zdrowie - to rezultaty działań w poprzednich ziemskich wcieleniach. Wypracowujemy je poprzez myśli, postawę, uczynki i działanie w poprzednich wcieleniach. Okazuje się zatem, że faktycznie wszystko jest w naszych rękach i zależy od prawidłowego postrzegania, wyboru i wolnej woli. Właściwe ukierunkowanie i wolna wola oraz ich realizacja pozwalają 'osiągnąć korzystne rezultaty już w obecnym życiu, wpływając na przeznaczenie, cechy charakteru i zdrowie. Niestety, ludzie w swym zaślepieniu i dążeniach materialnych wszędzie zasiewają „nasiona zła", przez co otaczają ich i prześladują nieszczęścia. Wynika stąd, że wszelkie utyskiwania na niesprawiedliwość Boga, który jednych kocha, bezgranicznie wynagradza nie wiadomo za co, a innych nie lubi, zsyła na nich troski, biedę, nie obdarza żadnymi zdolnościami — są zupełnie bezpodstawne. Pozostaje więc tylko praca nad sobą. Praca ta nie polega na prośbach o wybaczenie grzechów.

Należy zmienić swój światopogląd i cechy charakteru, dzięki czemu zmieni się nasze postępowanie każdego dnia, postawa w każdej godzinie i myśli w każdej sekundzie.