Wędrówka po stołach Europy (Barbara i Piotr Adamczewscy)

  BARBARA i PIOTR ADAMCZEWSCY, jedyne w Polsce małżeństwo kulinarnych krytyków i praktyków, objechali w ostatnich latach całą Europę. Jadali w wytwornych restauracjach i ulicznych garkuchniach, próbowali potraw luksusowych i jadła prostych ludzi. Odwiedzali bazary, targowiska, porty rybackie, winnice, serowarnie, młyny, piekarnie i miodosytnie - a wszystko po to, by poznać zapach i smak Starego Kontynentu. „Wędrówka po stołach Europy" jest wyprawą przez najlepsze przepisy, przez historię kuchni, wreszcie przez związki literatury i podniebienia. Wszystkie przepisy zostały przez Autorów sprawdzone i opatrzone stemplem: ugotowano, spróbowano - można polecić innym. Trzeba koniecznie zabrać tę książkę w podróż, a w każdym razie wypisać sobie adresy knajp, rekomendowanych w okolicach, dokąd się wybieramy. Bo nie ma to jak sprawdzone miejsce, gdy zagubieni i głodni, szukamy za granicą dobrego lokalu. Również po wakacjach jest nieoceniona. Gdy wpadają przyjaciele, posłuchać wspomnień i obejrzeć zdjęcia, najlepiej jest podjąć ich smakami z podróży, więc przydadzą się praktyczne przepisy wypróbowane przez Adamczewskich. Ale najchętniej sięgam po „Wędrówkę" do poduszki. Nic tak cudownie nie relaksuje po ciężkim dniu, jak smakowita opowieść o jedzeniu i podróżach, przyprawiona anegdotą, historią i literaturą. Odwiedzać miejsca znane i nieznane, rozkoszować się smakami, towarzyszyć przy stole Brillat-Savarinowi, Radetzky'emu i Kawafisowi jest przed snem przyjemnie i bezpiecznie. Zdarzyć się jednak może, że książka wywoła tak silną pracę soków żołądkowych i ślinianek, że miast w objęcia Morfeusza, wygoni nas z łóżka na nocne łasowanie do lodówki, przed czym lojalnie ostrzegam.
AGNIESZKA KRĘGLICKA

   W XIX wieku Pierre Nicolas-Marie Perrier i jego żona Adele Jouet osiedlili się w Champanii we Francji. Owocem ich miłości jest do dzisiaj podziwiany na całym świecie szampan Perrier - Jouet. Analogia do Barbary i Piotra jest dla mnie oczywista. Wszystko co tworzą mam wrażenie jest tworzone z miłości do siebie, ale tak samo mocno do kuchni. Zarażają siebie i nas czytelników wirusem pożądania. Pożądania poznania kultury, smaków i tradycji. Książki, które wspólnie komponują są dla mnie wzorem tego, jak należy smakować życie. Tak też jest z „Wędrówką po stołach Europy". To nie jest tylko książka, to swego rodzaju przewodnik i encyklopedia w jednym. Większość potrafi usmażyć i co pewniejsze zjeść chrupiącego sznycelka wiedeńskiego. Czy na pewno jednak wiemy, dlaczego powstał i gdzie? Cieszę się na myśl, że Barbara i Piotr nie mogą żyć bez podróży, bo wszyscy możemy podróżować razem z nimi za pośrednictwem ich książki. Polecam.
szczery wielbiciel KAROL OKRASA

SPIS TREŚCI

  Po raz drugi grozi Europie zagłada. Za pierwszym razem, według mitologii greckiej, to Zeus pod postacią byka porwał ją i wywiózł na Kretę, by ją tam posiąść i porzucić. Zaowocowało to dwójką dzieci i na tym, na szczęście, afera się skończyła.

  Dziś Europą usiłuje zawładnąć inny twór - Unia Europejska. A obraz Zeusa ukrytego pod postacią byka z nieszczęsną (choć wyglądającą na zadowoloną) Europą na grzbiecie zdobi jeden z głównych unijnych gmachów. I najwyraźniej inspiruje posłów do narzucania całemu kontynentowi biurokratycznych praw dotyczących wszystkiego. Są gotowi porwać się na każdą dziedzinę życia. W tym także na to co dla nas najcenniejsze - smaki Europy. Urzędnicze formułki dotyczące długości makaronu, zapachu sera, konsystencji bryndzy czy średnicy ślimaków winniczków są znacznie groźniejsze, niż się początkowo wydaje. Europie grozi ujednolicenie smaków. Nie można do tego dopuścić! I temu właśnie celowi ma służyć wspaniała organizacja międzynarodowa wymyślona przez Włocha (choć nosi ona nazwę angielską) - Slow Food. Symbolem organizacji chroniącej i popularyzującej kuchnie regionalne jest ślimak. A świadectwa działalności stowarzyszenia są widoczne niemal we wszystkich krajach.
 

  Czy warto tak się wysilać dla jedzenia? Oczywiście tak! Wiemy to doskonale. Objechaliśmy (mam tu na myśli nasz małżeński kulinarny zespół) całą Europę, jadaliśmy w wytwornych restauracjach i ulicznych garkuchniach, próbowaliśmy potraw luksusowych i jadła prostych ludzi. Odwiedzaliśmy bazary, targowiska, porty rybackie, winnice, serowarnie, młyny, piekarnie i miodosytnie - a wszystko po to, by poznać zapach i smak Starego Kontynentu. To były (i są nadal) cudowne wyprawy.
 

  Pisząc te słowa, stwierdzamy bez ogródek - największą zaletą, ba, nawet skarbem Europy, jest różnorodność jej smaków i aromatów. W tym wielkim zróżnicowaniu jadłospisów uzależnionym od miejsca, w którym zasiadamy do stołu, tkwi olbrzymia atrakcyjność. Dzięki Unii możemy bez przeszkód przemieszczać się z Polski do Portugalii, z Włoch do Norwegii, z Estonii do Szkocji. I wszędzie tam znakiem rozpoznawczym, sygnałem mówiącym, gdzie się znaleźliśmy, będzie to, co nam podadzą na stół: w Polsce - bigos, w Portugalii - caldo verde, we Włoszech - spaghetti alla puttanesca, w Norwegii - gravalaks, w Rosji - soljanka, w Szkocji wreszcie - haggis.
 

  Każda z tych potraw nie tylko inaczej pachnie i smakuje. Każda z nich wiele mówi o ludziach, którzy ją jedzą na co dzień i którzy ją przyrządzają od stuleci. Słowem - wizytówka każdego narodu znajduje się na talerzu lub w garnku. I my, smakosze wędrowni, chcemy je światu zaprezentować.
 

  W tym siłą rzeczy nieco patetycznie brzmiącym tekście musimy zaznaczyć wyraźnie: wszystko co opisujemy i polecamy, to będzie nasza subiektywna ocena, nasze własne poczucie smaku. Każdy Czytelnik zaś może dokonać konfrontacji, w rezultacie której zgodzi się albo nie z naszymi ocenami. Zapraszamy więc do wspólnego, ale i osobnego, regionalnego stołu naszej wysmakowanej Europy!
 

  Kto poda pierwsze danie?!