Prastara terapia jajem oraz konchowanie uszu (Tadeusz Piotr Szewczyk)

SPIS TREŚCI

Słowo wstępne................................................................. 7
Wstęp ....................................................................... 11
Prastara terapia jajem....................................................... 15
Wyposażenie miejsca pracy, przybory oraz przedmioty pomocnicze............... 20
Oczyszczanie jajem głowy i odczytywanie informacji........................... 22
Zdejmowanie z ciała chorych, blokujących energii oraz innych
negatywnych struktur talach jak: uroki, złe oko czy magia.................... 30
Oczyszczanie pleców, nerek, serca i kręgosłupa............................... 32
Oczyszczanie jamy brzusznej oraz piersi i płuc............................... 35
Oczyszczanie nóg............................................................. 37
Oczyszczanie prostaty........................................................ 39
Dolegliwości kobiece......................................................... 41
Oczyszczanie tarczycy........................................................ 43
Praca z żylakami............................................................. 44
Praca z rakiem............................................................... 46
Odprowadzanie dusz do światłości............................................. 48
Refleksje końcowe............................................................ 56
Konchowanie i świecowanie uszu............................................... 61
Informacje ogólne............................................................ 63
Ogólne zasady konchowania uszu............................................... 65
Ogólne zasady świecowania uszu............................................... 73
Terapeutyczne oddziaływanie świec i konch.................................... 77
BHP podczas koncliowania i świecowania uszu.................................. 79
Refleksje końcowe............................................................ 80

SŁOWO WSTĘPNE

Agnieszka Bezubik, bioenergoterapeutka

WSTĘP

  Powracamy do starych, często już mocno zapomnianych metod uzdrawiania. Zapomnianych, ponieważ znaleźliśmy się w czasach niesamowitego rozwoju wszystkich dziedzin życia, także i medycyny, farmacji oraz innych alternatywnych metod uzdrawiania. Pomimo tak znacznego postępu, chorych wcale nie ubywa, wręcz przeciwnie, powiększa się liczba zachorowań na raka czy też na cukrzycę, pojawiają się inne, nieznane dotąd choroby jak AIDS, nie skutkują skuteczne niegdyś lekarstwa albo skutkują nie we wszystkich przypadkach. Szukamy więc wciąż czegoś nowego, jakiegoś złotego środka, lecz także powracamy do starych, skutecznych niegdyś i wypróbowanych metod. Do takich właśnie metod zaliczyć można prastare praktyki uzdrawiania, zdejmowanie uroków i chorób jajem, a także konchowanie uszu. Obydwie te metody znane były i praktykowane przez starożytnych Słowian i Indian, lecz zapewne praktykowały je i inne kultury. Obecnie rozpowszechniła się metoda świecowania i konchowania uszu, przypisywana Indianom z plemienia Hopi, uwspółcześnioną i dopracowana, z pewnością doskonalsza niż ta, prowadzona w prymitywnych indiańskich warunkach. Konchowanie uszu stosowane też było w prastarej Słowiańszczyźnie, oczywiście przez obdarzone zdolnościami kobiety, tzw. babki, czy też innych uzdrowicieli, którzy oprócz wrodzonego daru, posiadali wiedzę oraz nabyte umiejętności. Wykorzystywano do tego celu lniane płótno, które nacierano gromniczną świecą z wosku, zwijano je w formie lejka i spalano w uszach. Skuteczne było również spalanie zwiniętej w trąbkę zwykłej gazety w uchu dziecka przez własną babcię. Dzieci często przechodziły zapalenia uszu, a lekarza na wsi dawniej nie było. Dziś aż trudno sobie wyobrazić, do jakiego stopnia wieś była samowystarczalna, a właściwie samozaspokajalna. Dzisiaj współczesnemu, zwłaszcza młodemu człowiekowi, trudno uwierzyć, że dawniej wzajemnie pożyczano sobie ogień, że rzeczywiście zapałki dzielono na czworo, że przeciętny rolnik był w stanie zaspokoić niemal wszystkie swoje potrzeby, posługując się w rzeczywistości bardzo prymitywnymi narzędziami, takimi jak: siekiera, kosa i sierp, młotek, radło, a później pług, drewniana brona, potem żelazna, cepy do młocki (odwiewano ziarna od plew sitem na wietrze), później pojawił się kierat, młockarnia i wialnia, prymitywne żarna do mielenia zboża na chleb, stępy do wyrobu kaszy, chlebowe piece, międlice do oddzielania paździerzy od zroszonego wcześniej lnu, szczotki do czesania lnianego włókna, kołowrotki do przędzenia i na koniec warsztaty tkackie, które musiały być obowiązkowo niemal w każdym domu. Na wsi niezbędnym zawodem był tylko kowal, krawiec i szewc, bednarz i garncarz oraz nauczyciel i ksiądz. Potrzebny był też kołodziej i rymarz, pasiecznik (dawniej bartnik). Przy pomocy siekiery, piły i świdra można było postawić każdy gospodarski budynek czy dom i to bez użycia gwoździ. Dachy pokrywano trzciną lub słomą, bardzo rzadko gontem. Barwnym zaś uzupełnieniem na wsi był muzykant, czarodziej oraz osoby potrafiące zdejmować uroki, zamawiać, uwalniać z choroby, przyjmować porody. Zwano je szeptuchami, babkami albo wiedźmami, od prastarego słowa wiedati, czyli wiedzieć (jasno widzieć). Ponieważ wieś była pozbawiona radia, telewizji, gazet i książek, to wieści roznosili chodzący po „świecie" żebracy (dziady), którzy byli z jednej strony utrapieniem, ponieważ każdego dnia przewijało się ich wielu, z drugiej zaś strony pełnili rolę mediów poprzez roznoszenie wieści. Pamiętam jeszcze, jak tuż po wojnie chodzili żebracy, którzy zadowalali się miską jakiejś strawy. Powojenna wieś była biedna, przetworów ani też zapasów za wiele nie było. Na szczęście żebraków nie było już zbyt wielu i po wsiach wkrótce przestali chodzić. Wieści przekazywano sobie także pod kościołem i w karczmie, która zwykle znajdowała się w pobliżu kościoła. Sam jeszcze pamiętam czasy tuż po wojnie, kiedy to podczas odpustu pod kościołem pojawiało się wielu dziadów (tak wtedy nazywano żebraków), pomiędzy dzwonnicą i kościołem po obydwu stronach tworzyli dwa rzędy. Mogło ich być wtedy co najmniej trzydziestu. Przed kościołem stało wówczas zaledwie kilka rowerów, a samochód przejeżdżał przez wieś raz lub kilka razy w tygodniu. Ludzie trwożnie schodzili na boki przed tym nieprzewidywalnym wytworem ówczesnej techniki. Nikt wtedy nie miał pojęcia o przepisach ruchu drogowego i w ogóle o ich istnieniu. Nikomu nie przyszło do głowy, że samochód może się poruszać według jakichś reguł. Na wszelki wypadek uciekano z ulicy w myśl zasady, ratuj się, kto może. Oczywiście, wszelkie pojazdy budziły u dorosłych i dzieci wielkie zaciekawienie, a kierowca, zwany wówczas szoferem, posiadał cechy nadprzyrodzone, ponieważ potrafił zapanować nad stalowym potworem. Kiedy z jakichś powodów szybowiec lądował w kartoflisku, zbiegała się od razu prawie cała wieś i nabożnie odnoszono szybowiec na rękach na pobliską łąkę. Na pilota spoglądano jak na biskupa i każdy rad dotknąć się choćby jego szat, bo przecież był to ktoś, kto spadł z nieba. Piszę o tym z rozrzewnieniem, ponieważ w pewnym sensie byłem jeszcze świadkiem owych czasów. Obecnie postęp cywilizacyjny i techniczny dokonuje się w zawrotnym tempie i nie dziwi już opowieść o dziecku, które nie potrafiło w lesie zrobić kupki, ponieważ nie było tam sedesu. Im bardziej odrywamy się od natury i od pierwotnych, bardzo silnych związków z przyrodą, tym bardziej okazuje się to oderwanie bolesne i sprzeczne z naturą człowieka. Stąd też z jednej strony nostalgia za odchodzącym, a z drugiej strony prawdziwa potrzeba powrotu do natury, do naturalnych metod i źródeł, które służyły człowiekowi niezawodnie przez wieki i które mogą przecież służyć dalej, ponieważ są i bezpieczne, i skuteczne, i dobre, a do tego jeszcze i proste w zastosowaniu.