Obserwowany współcześnie wzrost częstości występowania niektórych chorób bywa interpretowany jako skutek zwiększenia możliwości diagnostycznych. Nie dotyczy to jednak chorób alergicznych, których naprawdę wyraźnie przybywa. Przykładowo już 15% spośród wszystkich uczniów szkół podstawowych i gimnazjów cierpi na katar sienny. Również inne schorzenia o podłożu alergicznym spotyka się coraz częściej. W Niemczech dotykają one co trzecią osobę (z tendencją do dalszego wzrostu), a w innych uprzemysłowionych krajach zachodnich proporcje te wyglądają podobnie. Wobec tak znacznego rozpowszechniania się w ostatnich latach chorób alergicznych być może wkrótce wszyscy staniemy się alergikami.

Przyczyn tego zjawiska nie udało się, jak dotąd, wytłumaczyć w zadowalającym stopniu. Wielu specjalistów sądzi, że odpowiada za to przede wszystkim narastające zanieczyszczenie środowiska coraz liczniejszymi substancjami szkodliwymi, które stale zbytnio pobudzają układ immunologiczny, tak że w końcu zaczyna on nadmiernie reagować również na nieszkodliwe, naturalne bodźce. Takie wyjaśnienie, choć wydaje się oczywiste, nie daje się pogodzić z innym zdumiewającym spostrzeżeniem: na obszarze byłej NRD pomimo znacznego zanieczyszczenia środowiska stwierdza się mniej schorzeń alergicznych niż w zachodniej części Niemiec, gdzie występuje mniej zanieczyszczeń. Jest to tłumaczone wyższym poziomem higieny na zachodzie. System immunologiczny (odpornościowy) nie jest wówczas pobudzany w wystarczającym stopniu, więc zaczyna reagować zbędną odpowiedzią immunologiczną na niewinne, niegroźne bodźce. Taka nieadekwatna reakcja jest odpowiedzialna za wystąpienie objawów choroby alergicznej.

Zwraca się też uwagę na możliwość współistnienia w chorobach alergicznych czynników psychogennych. Wszystko wskazuje na to, że stres oraz inne obciążenia psychiczne i nerwowe są powiązane z powstawaniem alergii. Układ odpornościowy pozostaje w ścisłej wzajemnej korelacji z procesami neuropsychicznymi, które mogą zarówno osłabiać reakcje obronne, jak również przewlekle nasilać ich przebieg, tworząc być może w ten sposób podłoże reakcji alergicznych. Możliwe że to właśnie czynniki neuropsychiczne są odpowiedzialne za początek zaburzeń prowadzących do alergii. W zmienionych warunkach pojawiają się dalsze przyczyny, które mogą prowadzić do wystąpienia nadmiernej reakcji układu immunologicznego.

Jednak dyskusje nad tymi zagadnieniami ciągłe jeszcze trwają. Nie ma ostatecznych rozstrzygnięć. Dlatego też leczenie chorób alergicznych nie zawsze bywa skuteczne. Leki stosowane w medycynie akademickiej tylko tłumią symptomy alergii. Przyczyny choroby usuwają jedynie naturalne metody lecznicze przywracające prawidłową funkcję układu odpornościowego. Ich uzupełnieniem są, zgodnie z założeniami terapii całościowej, metody lecznicze uwzględniające czynniki psychosomatyczne chorób. Efekty kompleksowego leczenia nie są równie szybkie i wyraźne, jak po zastosowaniu leków chemicznych, ale pozwala ono na stopniowe wyeliminowanie przyczyn i wyleczenie schorzenia alergicznego. W trakcie całościowej terapii metodami naturalnymi pacjent nie jest jedynie przedmiotem działań medycznych, lecz zostaje włączony do leczenia. Bez jego aktywnego współuczestnictwa zabiegi lecznicze nie przyniosą optymalnego rezultatu.

Niniejsza książka prezentuje praktyczne zastosowanie dopełniających leczenie metod samopomocy. Dzięki zawartym w niej informacjom pacjent z alergią może zrozumieć chorobę, przyswoić sobie zasady właściwego postępowania i stać się partnerem terapeuty. W ten sposób znacznie zwiększy swoje szanse na szybkie wyleczenie. Celem poradnika jest również sprawienie, żeby - poprzez dostarczenie niezbędnych informacji na temat alergii - dolegliwości alergiczne były zawczasu racjonalnie leczone.