Vademecum ziołolecznictwa to niezbędnik napisany specjalnie do każdej domowej biblioteczki rodzinnej.To kompletny zbiór, w którym bardzo przejrzyście autorka podaje sposoby na wszystkie popularne dolegliwości. To wyjątkowy poradnik o tym, jak w prosty sposób wyleczyć metodami naturalnymi.
Ogromną zaletą tej książki jest możliwość natychmiastowego wykorzystania w praktyce. Dziś w dobie wszechobecnej chemii leczenie ziołami może stać się alternatywą dla chemioterapii. W przeciwieństwie do leków syntetycznych, leki roślinne przywracają całemu organizmowi równowagę biologiczną, co przy obecnym nasileniu cywilizacyjnych zagrożeń życia ludzkiego ma ogromne znaczenie.
Vademecum to przejrzyście ułożony poradnik, w którym znajdziemy ziołowy sposób na wszystkie dolegliwości. Tak jak w dawnych czasach możne dwory zatrudniały panny apteczkowe, tak dziś to vademecum może stać się niezastąpionym wyposażeniem podręcznej apteczki.

Ta książka to wyciąg z ziół, esencja tego wszystkiego co o ziołach wiedzieć należy.

(...) Nie ulega wątpliwości, że chemioterapia odnosiła i odnosi zadziwiające sukcesy i często przynosi niemal natychmiastową ulgę w cierpieniach. Bardzo szybko likwiduje wiele chorób zakaźnych i często wywołuje wręcz spektakularne efekty ?gaszenia pożaru??.
Jednak istnieje druga strona medalu, jaką jest działanie uboczne wielu leków syntetycznych, m.in. alergogenne, neuro- i psychopatogenne, a nawet karcinogenne.
Zachęciło to do uznania i doceniania kompromisu chemioterapii z fitoterapią, czyli ziołolecznictwem. Obecnie coraz częściej stwierdza się, że obydwie dziedziny mają swoje ogromne zalety.
Chemioterapia ratowała i w wielu przypadkach ratuje nadal życie milionom ludzi.
W ziołolecznictwie dostrzeżono natomiast lekceważone dotychczas zalety, takie jak wielokierunkowość działania, dostarczanie organizmowi wielu cennych naturalnych witamin, enzymów oraz niezbędnych do jego prawidłowego funkcjonowania makro- i mikropierwiastków.
Coraz częściej wskazuje się na możliwość stosowania ziół nie tylko jako leków wspomagających, ale również w wielu przypadkach, zwłaszcza przewlekłych, jako leków zasadniczych, niewywołujących niekorzystnych skutków ubocznych, działających w sposób łagodny, zgodny z prawami biologicznymi.
Leki ziołowe są dobrze tolerowane, łatwo przyswajalne przez organizm, nie powodują odczynów alergicznych i dlatego mogą być podawane przez dłuższy czas.
Godny podkreślenia jest również fakt, że w przeciwieństwie do leków syntetycznych, leki roślinne przywracają całemu organizmowi równowagę biologiczną, co przy obecnym nasileniu cywilizacyjnych zagrożeń życia ludzkiego ma ogromne znaczenie.
W porównaniu z lekami syntetycznymi zioła są przy tym znacznie tańsze. Podczas gdy producentem tych pierwszych są potężne koncerny farmaceutyczne, stosujące skomplikowane technonologie wytwórcze, podstawowym dostawcą ziół jest Matka Przyroda.
(...)

Nadmierna potliwość
(Hyperhidrosis)
Nadmierne pocenie się występuje po dużym wysiłku fizycznym, w zbyt wysokiej temperaturze otoczenia, a także w niektórych stanach chorobowych, m.in. przy gruźlicy płuc oraz przy zaburzeniach neurowegetatywnych. Obserwuje się także wiele przypadków indywidualnej skłonności do nadmiernego pocenia się, związanych najczęściej ze zwiększoną pobudliwością współczulnego układu nerwowego, z układem hormonalnym oraz ze zwiększoną liczbą gruczołów potowych. Nadmierna potliwość dotyczy zwykle dłoni, stóp, okolic pachowych oraz twarzy i owłosionej skóry głowy.
Leczenie tych dolegliwości jest trudne i długotrwałe, a istotne znaczenie odgrywają w nim leki ziołowe, w których skład wchodzą najczęściej: kora dębu (Cortex Quercus), liście melisy (Folium Melissae), liście mięty pieprzowej (Folium Menthae piperitae), liście orzecha włoskiego (Folium Juglandis), kłącze pięciornika (Rhizoma Tormentillae), liście szałwii (Folium Salviae) oraz kora wierzby (Cortex Salicis), a także;
- ziele bukwicy zwyczajnej (Herba Betonicae) zawierające bardzo dużo (około 15%) garbników, związki aminowe (m.in. betonicynę i betainę), olejek eteryczny, związki goryczowe i sole mineralne. Substancje te ułatwiają gojenie się ran, leczą zakażenia skóry chorobotwórczymi bakteriami, grzybami i drożdżakami. Wyciągi z ziela służą do obmywań ciała przy nadmiernej potliwości, zwłaszcza stóp. Działają przy tym ściągająco i odkażająco;
- ziele hyzopu (Herba Hyssopi) zawierające olejek eteryczny, a w nim: pinen, alfa-terpinen i kandiden oraz flawonoidy, garbniki, związki triterpenowe, glikozy hyzopinę, związek goryczowy ? marubina i liczne związki mineralne. Wyciągi z ziela działają na skórę przeciwzapalnie, ściągająco i przeciwbakteryjnie;
- ziele tasznika (Herba Bursae pastoris), w którym znajduje się mieszanina flawonoidów (m.in. diosmina), aminy biogenne, kwasy organiczne, garbniki i żywice. Związki te hamują nadmierne wydzielanie potu przez gruczoły potowe.

Stłuczenia (kontuzje)
(Contusio)
Jest to uszkodzenie tkanek powstałe w wyniku urazów tępymi przedmiotami. Może ono dotyczyć tylko skóry - i wtedy obrażenia są najlżejsze - albo też może obejmować tkanki położone głębiej, czyli mięśnie, nerwy i naczynia, a nawet narządy wewnętrzne. W wyniku stłuczenia, w tkankach dochodzi do krwawych wylewów, które powodują ból i powstawanie krwiaków na skutek wypływu krwi poza uszkodzone naczynia krwionośne.
Istotną rolę w łagodzeniu tych dolegliwości odgrywają zioła usuwające stany zapalne, uśmierzające ból i przywracające prawidłowe krążenie krwi. Stosowane w tym celu leki ziołowe wytwarza się najczęściej z kwiatów arniki (Flos Arnice), ziela hyzopu (Herba Hyssopi), ziela nostrzyka (Herba Melliloti), kwiatów rumianku (Flos Chamomillae), a także z:
- kwiatów kasztanowca (Flos Hippocastani) zawierających mieszaninę saponin triterpenowych nazywanych escyną oraz flawonoidy, garbniki, karotenoidy i związki kumarynowe. Napary, odwary i wyciągi z kwiatów uszczelniają ścianki naczyń włosowatych i normalizują ich odporność. Poprawiają także krążenie obwodowe krwi i ukrwienie skóry. W związku z tym podaje się je doustnie przy obrzękach wywołanych urazami mechanicznymi i zwichnięciami oraz przy krwiakach i wysiękach;
- kwiatów słonecznika (Flos Helianthi) zawierających saponozydy trójterpenowe (m.in. heliantozydy A, B i C oraz ich aglikony), flawonoidy, betainę, cholinę, żółty barwnik ksantofil, związki goryczowe, cukrowe i sole mineralne. Odwary z kwiatów stosowane zewnętrznie ułatwiają wchłanianie wylewów i wybroczyn podskórnych oraz obrzęków wywołanych urazami lub zwichnięciami.

CHOROBY ALERGICZNE

Alergiczny nieżyt nosa
(Rhinitis allergica)
Schorzenie to objawia się częstymi napadami kichania, wyciekiem z nosa obfitej wodnistośluzowej wydzieliny, uczuciem zatkania nosa oraz swędzeniem oczu i nosa, któremu często towarzyszy łzawienie. Dolegliwości te występują przy zetknięciu z alergenem, najczęściej wziewnym lub pokarmowym. Jednym z najczęściej spotykanych schorzeń alergicznych jest katar sienny (Catarhus aestivus) pojawiający się w okresie zakwitania roślin, zwykle od początku maja do sierpnia. W jego leczeniu pozytywne efekty daje odczulanie (hiposensybilizacja) m.in. szczepionką Pollinex, zawierającą wyciągi z pyłku kilkunastu traw. Istotny udział w leczeniu tej choroby mają również preparaty i mieszanki ziołowe złożone najczęściej z: ziela bukwicy (Herba Betonicae), ziela dziurawca (Herba Hyperici), ziela fiołka trójbarwnego (Herba Violae tricoloris), owocków kolendry (Fructus Coriandrii), korzeni mniszka (Radix Taraxaci), kłączy perzu (Rhizoma Agropyri), liści pokrzywy (Folium Urticae), kwiatów rumianku (Flos Chamomillae), ziela świetlika (Herba Euphrasiae), ziela tasznika (Herba Bursae pastoris) oraz:
- ziela bylicy pospolitej (Herba Artemisiae), w którym znajduje się olejek eteryczny, a w nim kamfen, cyneol, borneol i tujon, liczne związki goryczowe i żywicowe. Substancje te łagodzą dolegliwości pochodzenia alergicznego;
- kory kruszyny (Cortex Frangulae) zawierającej specyficzną mieszaninę glikozydów nazywanych antrazwiązkami oraz antrachinony. Dzięki obecności tych substancji odwary z kory działają odczulająco, zwłaszcza przy alergicznym nieżycie nosa.

Pokrzywka
(Urticaria)
Pokrzywka jest schorzeniem alergicznym skóry objawiającym się bąblowymi wykwitami, przypominającymi oparzenia pokrzywą. Przyczyną występowania pokrzywki są alergeny pokarmowe oraz niektóre leki. Wykwity pojawiają się zwykle nagle i rozmieszczają się na całym ciele, a niekiedy poprzedza je silny świąd. Powstają na skutek uszkodzenia naczyń włosowatych skóry, pod wpływem wyzwalanej w organizmie histaminy. W leczeniu stosuje się środki odczulające i preparaty antyhistaminowe, a istotną rolę pomocniczą odgrywają leki ziołowe złożone najczęściej z:
- korzeni arcydzięgla (Radix Angelicae), liści brzozy (Folium Betulae), kwiatów bzu czarnego (Flos Sambuci), ziela centurii (Herba Centaurii), ziela dziurawca (Herba Hyperici), kwiatów jasnoty białej (Flos Lamii albi), korzeni kozłka (Radix Valerianae), ziela krwawnika (Herba Millefolii), kory kruszyny (Cortex Frangulae), korzeni lukrecji (Radix Glycyrrhizae), korzeni łopianu (Radix Bardanae), liści mięty pieprzowej (Folium Menthae piperitae), liści orzecha włoskiego (Folium Juglandis), ziela przywrotnika (Herba Alchemillae), a także z:
- ziela ostrożenia warzywnego (Herba Cirsii), w którym znajdują się specyficzne mieszaniny flawonoidów (m.in. linaryna i pektolinaryna) oraz trójterpeny, fitosterole, garbniki, pektyny i karotenoidy. Związki te mają właściwości moczopędne, odtruwające organizm, ogólnie wzmacniające i przeciwzapalne. Wyciągi z ziela podawane bezpośrednio na skórę w postaci okładów i kąpieli łagodzą świąd, stany zapalne i wysypki alergiczne;
- ziela szanty zwyczajnej (Herba Marrubii) zawierającego mieszaninę związków diterpenowych (m.in. marubinę i premarubinę) oraz garbniki, fitosterole, triterpeny, betonicynę i choinę. Substancje te działają ściągająco i przeciwzapalnie.