Całe zdrowie kryje się obok nas.

Podobno lekarze twierdzą, iż w rzeczywistości organizm to tak wspaniała maszyna, że z większością chorób poradzi sobie sam. Wcale nie trzeba w niego ingerować. Cóż, nie przyznają się do tego często, ale niektórzy lekkim skinieniem głowy potwierdzają tą skrywaną tajemnicę. W czasach, gdy lekarze nie byli na każde zawołanie, czyli czasach, które zdają się niestety dla wielu z nas stawać się codziennością, ludzie leczyli się przyrodą.

Przez wieki udawało się im przeżyć, przetrwać, a znaleziska archeologiczne zadziwiają ich wynikami. Pozostałe na kościach znamiona mówią nam, że nawet najbardziej skomplikowane złamania udawało się wyleczyć. Co więcej, przeprowadzano trepanację czaszki. Nawet ci, którym nie powiodło się w boju i wrócili z ranami głowy, mogli przeżyć dzięki wywarom i okładom. A wszystko dzięki przyrodzie. To lasy i łąki, bagna i torfowiska kryły leki. W dzisiejszych czasach też ku nim zwrócili się lekarze i co chwilę słyszymy o kolejnym cudzie, najczęściej z lasów zwrotnikowych, który potrafi usunąć największe bolączki współczesnych, jak rak czy AIDS oraz... stres.

Gorącym zwolennikiem leczenia naturalnego jest Zbigniew Przybylak. Propagator ekologicznego trybu życia, który przypomina nam: jak jadano w swojej książce kucharskiej ("Kuchnia pomorsko-wielkopolska"), trochę straszy przepowiedniami ("Słynne proroctwa i przepowiednie dla Polski i świata na XXI wiek"), tym razem postanowił ponownie zająć się naszymi ciałami. W naprawdę pięknie wydanej książce wzbogaconej wieloma rycinami, prowadzi nas przez gąszcz odżywającego ówcześnie zielarstwa, czy hydroterapii. Zaleca oczywiście żywność ekologiczną, przygotowaną w specyficzny sposób, oraz unikanie produktów zwierzęcych. Ale książka nie została podzielona według terapii, ale najczęstszych chorób, jak nadciśnienie, choroby serca czy wątroby, oraz wrzody czy kamienie żółciowe. Jeżeli cokolwiek wam dolega, znajdziecie tutaj odpowiedź na wszystko. Jeżeli tylko się przełamiecie i wprowadzicie w stan "modlitewnego spokoju". I w tym cały problem. Wiara, to zdaje się, czynnik wymierający. Często niezbyt pozytywnie wpływający na młodsze pokolenia, przez co książka staje się być raczej podręcznikiem dla osób bardziej dojrzałych. Tych, dla których Bóg jeszcze coś znaczy. Nie można też nie zauważyć tego zbyt nachalnego słownictwa, jakiegoś "nawracania" w słowach autora, które niestety zniechęcają... Dlatego każdy, kto sięga po tę książkę, powinien potraktować ją z przymrużeniem oka. Podobno zioła nie mogą zaszkodzić, ale nie zapominajmy, że i z nich tworzono trucizny, a do lekarza dobrze się wybrać choć raz w roku. Nawet jak nic nas nie boli, tak na wszelki wypadek.